Nieuwsoverzicht

Vertrouwen, ds. Ko Sent

Onbepaald
Het werk van een militair brengt hem en haar op plaatsen waar je normaal gesproken niet zo snel komt. Zo heb ik tijdens mijn laatste uitzending naar Irak, met een groep militairen een bezoek mogen brengen aan Lalish, een dorpje ten noorden van Mosul met een bijzondere betekenis. La-lish is de heilige plaats van de Jezidi’s, een bevolkingsgroep met een eigen godsdienst die veel te lijden heeft gehad onder het Kalifaat van IS.

De Keuze - Mark Boersma

Onbepaald
De Keuze ...Ik liep met iemand op, die mij een mooi stukje nieuwe lading aanreikte, het boek ‘De keuze’ van Edith Eva Eger. Eger is overlevende van de holocaust in Auschwitz en beschrijft haar weg naar bevrijding uit de gevangenis van haar herinneringen.

Knipoog ds. Kees Jan Rodenburg

Onbepaald
Knipoog Het internationale kamp in Afghanistan dat ik bezoek is een wirwar van gebouwen. Allerlei eenheden en landen hebben een eigen plek. Samenwerken en samenleven op een postzegel (in soldatentaal) is een hele uitdaging. Dat zie ik vooral aan de reeks mededelingen die overal op muren, deuren, kasten zijn bevestigd of geplakt. Met stijgende verbazing lees ik de min of meer officiële aankondigingen. U betreedt een klasse 2 veiligheidsgebied Wapens hier ontladen Geen ingang, gebruik de voordeur Hier geen meubels of apparaten neerzetten zodat er waterflessen kunnen staan Niet roken binnen een afstand van 15 meter Best handig, zulke aanwijzingen als je net nieuw bent en je niet meteen kunt oriënteren. Maar het wordt me snel duidelijk dat veel van de berichten een dringend appel doen op het inlevingsvermogen van de voorbijganger. Stilte op de gang, mensen werken in ploegendienst en slapen Geen voeten tegen de muur alstublieft Handen wassen met zeep verplicht, dit duurt 20 seconden Waakhond op het terrein, houd alstublieft afstand Niet spugen Mijn gedachten blijven bij zo’n blaadje hangen. Wat voor verhaal zou er schuilgaan achter deze oproepen, vraag ik me af. Zou het een keer mis zijn gegaan met die waakhond? Zou die muur al talloze keren overnieuw geschilderd zijn? Hoe komt het dat juist op deze plek mensen de neiging hebben om te spugen? Ik zou bijna in hinderlaag gaan liggen om achter het antwoord te komen. Eén mededeling is echt hilarisch. Een deur met een codeslot en een deurklink. Maar geen bel. En dan staat er: Niet aankloppen, niemand zal reageren Wat zou er voor geheimzinnigs achter die deur gebeuren? Je mag er alleen naar binnen als je de code kent. En dat zijn dan mensen die niet voor jou opendoen. Denkbeeldig zie ik bezoekers vertwijfeld naar de mededeling kijken. Aardig dat iemand zegt dat je je de moeite kunt besparen om aan te kloppen, maar wat nu? Eén mededeling voert me onmiddellijk naar een andere wereld. Op een ‘verkeersbord’ dat chauffeurs waarschuwt voor overstekende mensen is een zebrapad getekend. Met daarop een kinderwagen waaruit baby-gehuil komt. Telkens als ik er langskom moet ik even glimlachen. Zou het een jonge vader zijn die vrouw en kind heeft willen vereeuwigen? Een militair kamp. Een verzameling verhalen. Verhalen van geweld, van hulpvaardigheid, van momenten waarop het schuurt. Verhalen van mensen die goed werk willen leveren, soms gefrustreerd zijn, maar ook met een knipoog kunnen leven. Verhalen die me blijven boeien. Kees Jan Rodenburg