Je bent geen ketting! Ko Sent

Je bent geen ketting!

 

 

 

Het is weer 4 mei geweest. We zijn stil geworden voor de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en conflicten en vredesmissies nadien. Het zal wel door mijn werk bij Defensie komen, maar de laatste jaren wordt een steeds groter deel van dat herdenken bij mij ingenomen door militairen die nog maar kort geleden zijn omgekomen. Een van hen is Mark Weijdt. Hij sneuvelde op 19 december 2008.

Vier dagen voor hij op die bermbom stapte vroeg hij mij of ik met zijn groep mee wilde gaan op een verkenningspatrouille naar de heuveltop achter de White Compound in het Chora-district in Uruzgan. Het leek me wel gaaf om dat te doen en vroeg: “hoe laat vertrekken jullie?”. “Nu”, was het antwoord; dus ik graaide snel wat spullen bij elkaar en flink wat water en liep op een holletje achter de groep aan.

Ik was al moe voor we begonnen met klimmen en we waren nog niet halverwege toen ik het opgaf. “Als jullie langs hetzelfde pad terugkomen, blijf ik hier wel op jullie wachten”, was mijn plan. Maar dat was voor die militairen natuurlijk geen optie. Mark verdeelde de spullen uit mijn rugzak onder de groep en bemoedigde me met de woorden: “ik zorg wel dat je boven komt en ik garandeer je dat je er geen spijt van zult krijgen”. En zo geschiedde.

Ik denk veel aan hem, maar zeker op 4 mei. Ik denk ook aan de les die hij me leerde.

Een groep mensen wordt wel eens vergeleken met een ketting. Een ketting is zo sterk als de zwakste schakel. Maar als mens ben je meer dan een schakel en als groep mensen meer dan een ketting! In een ketting wordt de druk gelijkelijk verdeeld over de schakels. In een groep mensen kunnen de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen en daardoor kun je met z’n allen meer gedaan krijgen.

Je kunt al mens meer dan je denkt. Vooral als een ander je daarbij helpt.

 

Ko Sent